Het verhaal van Bahar en Sam

Author: 
Bahar en Sam

Wij zijn Bahar & Sam, een gemengd Turks-Belgisch koppel dat momenteel in Brussel woont. We leerden elkaar zo’n 5 jaar geleden kennen toen één van ons, Sam, als uitwisselingsstudent in Turkije studeerde. De vonk sloeg over en na zo’n drie jaar hebben we beslist om samen te gaan wonen in Brussel, en vroegen we dus een "gezinsvorming" aan zodat Bahar naar België kon komen. Dat verliep echter niet zonder problemen en obstakels....

  • Het dossier

Een verblijfsvergunning krijgen voor Bahar was niet eenvoudig. Na wat informeren links en rechts beslisten we om een samenlevingscontract te tekenen en dus samen te wonen onder de vlag van een "gezinsvorming". Daarvoor moesten we een dossier opstellen, we moesten namelijk bewijzen dat we elkaar effectief graag zagen en dat voor al minstens twee jaar... ! Ok, maar wat moet er dan precies in zo’n dossier zitten? Dat was minder duidelijk. Op het internet was informatie te vinden over een aantal verplichte documenten, maar hoe je de relatie bewijst is minder duidelijk. Informatie aanvragen aan het vreemdelingenloket in Brussel is alvast geen aanrader, daar werden we niets wijzer, maar werden we wel efficiënt buiten gezet. De telefonische hulplijn van het KM-I (Kruispunt Migratie-Integratie) was wel een hele hulp, en ook bij Foyer konden we terecht. Hoe zag ons dossier er dan uit:

  1. Onze hele e-mailgeschiedenis, maar niet de inhoud van de mails natuurlijk!
  2. Foto’s allerhande, met iedere keer een kleine uitleg.
  3. Documenten allerhande met onze beide namen erop (bustickets, vliegtickets, theatertickets, echt alles waar onze twee namen op stonden).
  4. Bewijzen dat we elkaars taal leerden.
  5. En nog veel meer.... zeg maar alles wat kon aantonen dat we elkaar zo vaak mogelijk zagen en heel vaak contacteerden.

Uiteindelijk verliep de procedure relatief vlot, behalve het feit dat we dit dossier twee maal hebben moeten indienen (eenmaal in Turkije & nogmaals in België), wat duidelijk een fout in de administratie was (en waardoor ons dossier veel vertraging opliep). Maar blijkbaar hebben we de ambtenaren wel kunnen overtuigen van onze liefde...

Onze tips: leg voor jezelf op tijd een dossier aan. Kopieer elk papier liefst drie keer en houd alles bij dat ook maar een bewijs van jullie relatie kan zijn. Ga langs bij Foyer en steek het nummer van de juridische dienst van het KM-I in je gsm. En succes natuurlijk!

  • De eerste maanden

Eens het dossier in orde is, het visum gekregen, het ticket geboekt, komt de dag van de vereniging natuurlijk dichterbij. En bij een migratie-relatie bestaat er helaas niet zoiets als wittebroodsweken... De eerste weken en maanden samen zijn niet gemakkelijk. Eerst en vooral omdat de migrerende partner de eerste maanden niets om handen heeft, meer nog, zij/hij mag niets doen. Er is geen werkvisum, er is zelf geen oranje kaart, taalcursussen allerhande beginnen niet in het midden van het jaar en daarbij was het in ons geval nog winter ook, en dus koud en donker! Daarnaast verandert het leven van de blijvende partner ook fundamenteel. Binnen niet meer dan enkele dagen is je partner niet enkel permanent in hetzelfde land, maar ook in hetzelfde huis. Ritmes en gewoontes moeten op elkaar afgestemd worden en van beide kanten is heel wat geduld en begrip nodig.

Onze tips: geef elkaar voldoende ruimte, maar houd als ontvangende partner voldoende rekening met de migrerende partner. Zoek naar dingen om te doen, avondlessen, integratiecursus, hobbyclubs zodat de migrerende partner een eigen sociaal netwerk ontwikkelt!

  • Integratie

Na de eerste soms moeilijke maanden komt de effectieve integratie in de maatschappij. Een nieuwe taal moet geleerd worden, gewoontes en tradities moeten gecommuniceerd worden, diploma’s aangepast en zoveel meer. Bahar besliste om haar studies in België verder te zetten aan de Vrije Universiteit Brussel. Hiervoor moesten we dus in sneltempo haar Nederlands verbeteren en haar Turks diploma gelijkschakelen. We dienden, alweer, een dossier in, bij NARIC deze keer, de instantie die zich bezighoudt met de gelijkschakeling van buitenlandse diploma's, en wachtten. Na ongeveer 4 maanden namen we contact op met NARIC. Zogezegd was er geen enkel probleem. Na nog meer dan maar liefst 8 maanden wachten en talloze telefoontjes kregen we te horen dat het dossier zo lang aansleepte omdat het "op de grond was blijven liggen"! Na meer dan 12 maanden hebben ze dan maar beslist om het op te rapen en in orde te brengen...

Onze tips: blijf telefoneren naar de instanties die met je dossier bezig zijn, en blijf volharden tot ze het in orde brengen.