Het persoonlijke verhaal van een Marokkaanse vrouw...

Author: 
Marokkaanse vrouw, gehuwd, 8 jaar in België, kwam hier aan als studente.

De eerste maanden in België werd ik overvallen door grijze gedachten. Wat doe ik hier? Waarom ben ik niet thuis? Ik heb alles achtergelaten voor iets waarvan ik niet wist of ik erin zou slagen. Mijn broer en schoonzus vingen me op en wezen me de weg in het administratieve doolhof. Ik wou en kon me volledig aan mijn studies wijden. Stilaan leerde ik nieuwe mensen kennen, die me aanporden deel te nemen aan het sociale leven.

In Marokko was ik een vlinder; ik vloog van de kleurrijke penselen in de tekenschool naar de geurige bloemen van een bergwandeling. Hier is het moeilijker mijn vleugels vrij uit te slaan, omdat het vrijetijdsleven gemengd is en ik hier als moslimvrouw, vind ik, weinig andere keuze heb dan een leven binnenshuis. Ik heb echt geen zin om samen met mannen te zwemmen, of met een hoofddoek klevend in mijn nek op een loopband te staan zweten.

Vreemd hoe Belgen met religie omgaan, alsof het een ziekte is. Mijn geloof maakt me meer bewust van mezelf, van mijn omgeving. Wanneer heimwee knaagt en me onrustig maakt, lees ik de Koran, dan voel ik me zo dicht tot God, en zo ook tot mijn moeder. Ik heb mijn moeder het meest gemist hier op mijn trouwfeest in België. Ze had geen visum gekregen om op bezoek te komen. Daarom heb ik een nieuw feest georganiseerd in Marokko vorige zomer, zonder mijn echtgenoot Khaled, want die werkte. Het was prachtig in Nador te zijn, in de schaduw van de olijfgaard van mijn vader.

Ondanks alles voel ik me nu meer thuis in België, in het appartementje waar ik samen met mijn echtgenoot woon. Gek hé, ik dacht er nooit aan in België te wonen, laat staan er te trouwen. Soms lijkt het leven de beslissingen voor jou te nemen. Khaled en ik houden van het leven, we genieten van elke dag. Hij is blij dat ik mijn studies wil afmaken en een carrière wil uitbouwen. Hij geeft me geld voor boeken, want kennis is de drijfveer van mijn bestaan. Graag wil ik deze kennis delen met andere vrouwen. Ik geef nu al elke zondag Arabische les aan Marokkaanse moeders. Ik zou graag ook themagroepen willen organiseren, waarin vrouwen van elke afkomst ideeën uitwisselen en elkaar verrijken. Want een actief leven, waarin je je elke dag voelt groeien, is de mooiste eerbetuiging aan onze Schepper.

 

Bron: Gewoon, mijn leven in eigen handen (SAMV).